Szkoła Podstawowa im. św. Ignacego Loyoli – o naszym patronie

Ad Maiorem Dei Gloriam – „Na większą chwałę Bożą”
 

Urodził się w miejscowości Loyola (kraj Basków, Hiszpania) w średnio zamożnej rodzinie szlacheckiej. W wieku 16 lat podjął służbę w przybocznej gwardii wicekróla Nawarry, gdzie życie upływało na hazardowych grach oraz częstych pojedynkach. W 1521 r., gdy pomiędzy Francja a Hiszpania wywiązała się wojna o Nawarrę przebywał w Pampelunie, gdzie został ranny. Podczas długiej rekonwalescencji przeczytał Vita Christi Ludolfa Kartuza i Złota Legendę Jakuba de Voragine, co zapoczątkowało proces jego nawrócenia. W 1522 r. zrezygnował z kariery wojskowej został pielgrzymem i pustelnikiem, a owocem jego przemyśleń stały się słynne Ćwiczenia Duchowe.

W 1523 r. wyruszył z pielgrzymka do Ziemi Świętej, jednak z powodu trudnej sytuacji w tym regionie wrócił do Europy. Rozpoczął studia filozoficzne na uniwersytecie w Alkali i Salamance. W 1528 r. przeniósł się do Paryża by studiować na Sorbonie. Tu zaprzyjaźnił się z Piotrem Fabrem, Franciszkiem Ksawerym, Szymonem Rodriguesem, Jakubem Laínezem, Alfonsem Salmeronem oraz Mikołajem Bobadillą. Wszyscy oni staną się zalążkiem przyszłego zakonu jezuitów. 15 sierpnia 1534 r. w małej kapliczce na zboczu Montmartre w Paryżu wspólnie złożyli śluby ubóstwa i czystości. 24 czerwca 1537 r. otrzymali w Wenecji święcenia kapłańskie. 27 września 1540 r. papież Paweł III, bullą Regimini Militantis Ecclesiae (O Kościele walczącym), zatwierdził Towarzystwo Jezusowe. 
W 1541 r. dokonano wyboru przełożonego generalnego, którym został Ignacy de Loyola. Stanowisko to piastował do 31 lipca 1556 r., do dnia swojej śmierci.

św. Ignacy Loyola

Nasi partnerzy